سزد که هرسر موییش دلبری داند

طریق دلبری تو مگر پری داند

که آدمی نه بدین شیوه دلبری داند

کسی که هر بن مژگان به صد کرشمه سپرد

ز جان طمع ببرد، یا به دل غمش بیند

کسی که عادت آن ترک لشکری داند

ادب ز چشمه لب تشنگی دهد آبم