که لب شام به صد ذوق سحر می خندد

ای کلیم، آتش ایمن، گل مقصود تو، چیست

به تمنای محال تو شجر می خندد

دیده از شاهد امید فروبند و ببین

کم مباد آب و هوای چمن ما، که در او

گل پژمرده به از لاله تر می خندد

دل عرفی بود آن مرغ خزان پرورده