دوستی دارم که در زندان محنت ، بر دلم

محرمی هر دم به تقریبی سراغم می گزد

با وجودآن که می دانم که دردم بی دواست

دم به دم اندیشه باطل دماغم می گزد

می نهد مرهم، ولی در صحن باغم می گزد