که زهر غم به گلوی فراغ می ریزد

کسی می طربم در ایاغ می ریزد

کسی عنان دلم می کشد به سوی مراد

که خار فتنه به راه سراغ می ریزد

کسی که نعمت مقصود بر درش دیدم