نه از دل گریه می جوشد، نه بر لب خنده می سوزد

ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

چراغ روشن است ازعشق او درمجمع هستی

کز آواز فروغش می گدازد بنده، می سوزد

نه تنها عشق سوزد، ساکنان ملک هستی را