تا ابد مشهد ما نکهت دل خواهد داشت

صد حکایت به دهان جمع و زبان گم باشد

ای خوش آن بیخودی و ذوق که بر خوان وصال

راه آمد شد دستم به دهان گم باشد

بوی گل نیست که در فصل خزان گم باشد

عرفی از روز ازل گم شده کار خودست

فرصتش کو که به گام دگران گم باشد