باده حکمت کشیدم، نشئه غفلت فزود

گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

بعد حیرت مایه آرام خاموشی بود

در مزاج من خودی داروی بیهوشی بود

ماند اندر چون مسیحا بوددر اعجاز دم

هر که او با آفتابش میل همدوشی بود