در مزاج من خودی داروی بیهوشی بود

گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

بعد حیرت مایه آرام خاموشی بود

باده حکمت کشیدم، نشئه غفلت فزود

ماند اندر چون مسیحا بوددر اعجاز دم

هر که او با آفتابش میل همدوشی بود

گر غرورت می دهد ره، تقوی میخانه گیر