ماند اندر چون مسیحا بوددر اعجاز دم

بعد حیرت مایه آرام خاموشی بود

باده حکمت کشیدم، نشئه غفلت فزود

در مزاج من خودی داروی بیهوشی بود

هر که او با آفتابش میل همدوشی بود

گر غرورت می دهد ره، تقوی میخانه گیر

ای بسا تقوی که گردانی فراموشی بود