تا نبندی لب، نگردد صاف، عرفی، ذائقه

هر که او با آفتابش میل همدوشی بود

گر غرورت می دهد ره، تقوی میخانه گیر

ای بسا تقوی که گردانی فراموشی بود

باده پالای شراب راز، خاموشی بود