کسی به بندگی آرد، که در شمایل طاعت

به روی گرم تو ساقی، که خون توبه نجوشد

بهای گوهر یوسف، کسی خود او نشناسد

همان به است که او را کسی به او نفروشد

در بهشت ببندد و به روی خویش نپوشد

غبار کوچه راحت به دامنش ننشیند

لباس درد تو بر هر که روزگار بپوشد