دلت به من ده، به روی کرشمه ریز و ببین

که زهر گریه به چشمم گلاب می گردد

ز بس خیال تو آرد هجوم بر چشمم

به گرد هر مژه صد آفتاب می گردد

که از تو دل مردم خراب می گردد

چه آتش است ندانم به سینه عرفی

که دوزخ از نفس او کباب می گردد