عافیت خوش تکیه ها بر بالش سنجاب زد

برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد

طاق آتشخانه ام صد خنده بر محراب زد

مرحبا ای عشق گلبانگی که بی آشوب تو

موج توفان سایه هر گه بر سر کشتی فکند

منعم از بهر تسلی ،تکیه بر اسباب زد

کو گلاب کفر تا بر چهره ایمان زنم