رخصت جامی نداد، محتسب بالوند

مانده طبیب اجل، عاجز و حیرت زده

همنفس ساده لوح، گو که بسوزد سپند

دوش که طاعتکده، مجمع بیگانه بود

تا دلم از جام قرب، یافته کیفیتی

ننگ خمار منست، نشاء عشق بلند

تا به حریم وصال، هم نفس عرفی است