ننگ خمار منست، نشاء عشق بلند

دوش که طاعتکده، مجمع بیگانه بود

رخصت جامی نداد، محتسب بالوند

تا دلم از جام قرب، یافته کیفیتی

تا به حریم وصال، هم نفس عرفی است

خون لبم می چکد، عاقبت از زهرخند