تا ابد ناوک کاری خورم و جان ندهم

دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

چه کنم آه، که یک دم ز مقابل برود

دشمنی گر نکند بخت، که قاتل برود

چون رود غمزه او تیغ زنان، از دنبال

نیم بسمل عجبی نیست که بسمل برود