به وداع که مرا می بری ای دل، بگذار

دشمنی گر نکند بخت، که قاتل برود

چون رود غمزه او تیغ زنان، از دنبال

نیم بسمل عجبی نیست که بسمل برود

گر بمیرم من و جان از پی محمل برود

ننگ آن صید زبونم، که چو در صیدگهی

به غلط کشته شود، ننگ به قاتل برود