هزار جلوه دریغ از دلم که خرمن عشق

دو کارخاه که همراه هم نمی گردد

هوای صومعه را نیست نشئه گردی

گه هیچ بندی و مستی علم نمی گردد

به خوشه چینی آئینه کم نمی گردد

چرا رفیق شهیدان نمی شود عرفی

مگر روانه به شهر عدم نمی گردد