ملک شوقم را فریبت از پی تعمیر شد

دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

نسبت دل با خودم دیدم، بسی کم مایه بود

بر جنون افزودمش تا قابل زنجیر شد

یافتم تعبیر رنگی چون به بالینم نشست