دم هلاک، به روی تو، بس که، حیران بود

اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

خوشم که بهر من اسباب گریه افزون شد

دلم نیافت، که کی، ز سینه، جان بیرون شد

کدام قطره خوی، لیلی، از جبین افشاند

که گاه گریه، برون، ز چشم مجنون شد