ساقی توئی و ساده دلی بین که شیخ شهر

هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

در روز بد مرا دژم روزگار شد

باور نمی کند که ملک میگسار شد

بنمای رخ که چهره نمی داند از نقاب

چشمی که مست گریه بی اختیار شد