از گریه نوش ریزد و از خنده خون چکد

کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

لب تشنگی ز ریشه چشمم کشد برون

آن قطره های خون که ز ریش درون چکد

خوش دل بدانم ار بچکد خون دل ز چشم