که اندیشه غم دماغم نخورد

کسی میوه غم ز باغم نخورد

که حسرت به عیش و فراغم نخورد

نیاسودم از خوردن غم، دمی

دو صد شیشه خون از دماغم چکید

که مرهم شرابی ز داغم نخورد

به عهدم چنان عافیت مرد زود