چو می دانم که در جولانگه او خاک خواهد شد

چه غم گر دامن پاکت به خونم گردد آلوده

که فردا هم به آب دیده من پاک خواهد شد

نی ام نومید اگر دستم بود کوته ز دامانش

ز مست افتادنم در مسجد، ای زاهد، مشو رنجه

که صحن مسجدت فردا زمین تاک خواهد شد

چه چاک پیرهن می دوزی ای زاهد، وزین غافل