ورنه کی سنبل تر گلشن جنت می کرد

گر نه دوشینه اجل بهر تو می مرد، چرا

کشتن خلق به ناز تو وصیت می کرد

گیسوی حور پریشانی ماتم بشناخت

بعد مردن، به جهان شد، زر عرفی رایج

کاش در عین حیات این همه شهرت می کرد