که بر لبم ز درون خسته خسته می آید

زمانه گلشن عیش که را به یغما داد

که گل به دامن ما دسته دسته می آید

هجوم درد بدان گونه بسته راه نفس

هوس به همت عرفی مگر شبیخون زد

که زخم دار و به محمل نشسته می آید