خیزد دعایی از لبم، کز معبد ناقوسیان

کز خون دل گل می دمد، وز روی غم چین می رود

گر یار شادی نیست دل، هر گه که نامش می برد

بهر چه غم را بر زبان، صد گونه نفرین می رود

تا خلوت حسن قبول، آشوب آمین می رود