که زخم تیر بلا پای در رکاب نخورد

ز نقص تشنه لبی دان، به عقل خویش مناز

دلت فریب گر از جلوه شراب نخورد

کسی اراده جولان عافیت ننمود

رود به چشمه حیوان و تشنه لب باز آید

کسی که از دم عشق تو آفتاب نخورد

چه روستایی بی مشربی است این عرفی