رود به چشمه حیوان و تشنه لب باز آید

دلت فریب گر از جلوه شراب نخورد

کسی اراده جولان عافیت ننمود

که زخم تیر بلا پای در رکاب نخورد

کسی که از دم عشق تو آفتاب نخورد

چه روستایی بی مشربی است این عرفی

که توبه کرد و می از دست آفتاب نخورد