کسی که از دم عشق تو آفتاب نخورد

کسی اراده جولان عافیت ننمود

که زخم تیر بلا پای در رکاب نخورد

رود به چشمه حیوان و تشنه لب باز آید

چه روستایی بی مشربی است این عرفی

که توبه کرد و می از دست آفتاب نخورد