دم جدایی دشمن رواست آفت جان

تو مست خوابی و هر دم شکار می گذرد

دلم به کوی تو با صد هزار نومیدی

به این خوش است که امیدوار می گذرد

چنان نمود که یاری ز یار می گذرد

ز شان مطلب و شوق زبون من پیداست

که فرصتم به همین خار خار می گذرد