که فرصتم به همین خار خار می گذرد

دم جدایی دشمن رواست آفت جان

چنان نمود که یاری ز یار می گذرد

ز شان مطلب و شوق زبون من پیداست

در آن مقام که عرفی ز دل گذشت و هنوز

گهی که می گذرد اشکبار می گذرد