آن که از غم شاد گردد، شاد ازین ها کی شود

کی دلم شاد از می ناب و نوای نی شود

هر که را سیماب غفلت ریخت آسایش به گوش

کی دلش را چشم باز از نعره یا حی شود

گر دو رهرو متفق گردند در راه خطر