دل آشفته بخت من تا چند

دل به دندان غم، جگر خاید

ظن سیری مبر که لقمه خام

بخت پیر است و دیرتر خاید

جای انگشت نیشتر خاید

آن که گیرد مزاج پروانه

شعله چون میوه های تر خاید