یک درم مهر دو لب کو که به سایل بخشند

زان زر و سیم که این مردم باذل بخشند

جود مطلق به حسابی ست که از فضل قدیم

کم و بیش همه کس از هم غافل بخشند

سر متابید ز تسدم که در عرصه عشق