روزگاری شد که از ما نام ما وامی کشند

از چه دعوی شمعها گردن به بالا می کشند

بر هوا حیف است چشمی کز ته پا می کشند

شبهه نتوان کرد رفع ازکارگاه عمر و وزید

معنی ما بی عبارت لفظ ما بی امتیاز

بوی گل نقشی ز ما پنهان و پیدا می کشند

می پرستان از خمار آگاه باید زیستن