زبان بیخودی رنگ کیست دریابد

ز مغز خشک کسانی که پنبه در گوشند

علاج حیرت ما کن که رنگ باختگان

شکست خاطر آیینه خانه هوشند

شکستگان همه تن ناله های خاموشند

مرا معاینه شد ز اختلاط قمری و سرو

که خاکساری و آزادگی هم آغوشند