که مباد آن کف نازنین به فسوس ساید و خون کند

به خیال گردش چشم او چمنی ست صرف غبار من

که ز دور اگر نظرم کنی مژه کار بوقلمون کند

ز جراحت دل ناتوان به خیال او ندهم نشان

به چنین زبونی دست و دل ، ز صنایع املم خجل

که سر خسی اگرش دهم به هزار خانه ستون کند

کف پا عروج جبین شود، بن خاک عرش برین شود