چمن تحیر بیدلم که سحاب رشحه خامه اش

به فسون ز پرده گوش ما چه امید پنبه برون کند

نزدم ز قسمت خشک و تر، به تردد هوس دگر

که نهال بخت سیاه اگر گلی آورد شبیخون کند

به تاملی گهر افکند سر قطره ای که نگون کند