زندگانی گو مده از نقش موهومم نشان

باز مخمور است دل تا بیخودی انشا کند

جام در حیرت زند ایینه را مینا کند

عکس را غم نیست گر آیینه استغنا کند

رفته ایم از خود به دوش آرمیدن چون غبار

آه از آن روزی که بیتابی طواف ما کند