مشنو ز ساز گدای من بجز این ترانه نوای من

که چو موج ، گوهرش از ادب ، ندویدن آبله پا کند

نفس رمیده گر از خودم نشود کفیل برآمدن

چو سحر دماغ طرب هوس به چه بام کسب هوا کند

که غبار بی سر و پای من به رهت نشسته دعا کند

به جهان عشوه چو بوی گل نخوری فریب شکفتگی

که به بیم غنچه تبسمت ز هزار پرده جدا کند