بپدل اسباب جهان را حسرتت مشاطه است

اندکی خاموش شو تا دل زبان پیرا کند

کام عیشی تر نشد از خشک مغزیهای دهر

شیشه بگدازد مگر تا می به جام ما کند

زشتی هر چیز را نایافتن زیبا کند