از فرصت گذشته رسیدن گذشته گیر

خون چکیده را چمن زعفران کند

چشمت به محفلی که تغافل کند بلند

نی هم به میل سرمه نیاز فغان کند

رنگ پریده در چه بهار آشیان کند؟

خاموش باش بر در دل ورنه بی ادب

هر دم زدن یک آینه وارت زیان کند