خاموش باش بر در دل ورنه بی ادب

نی هم به میل سرمه نیاز فغان کند

از فرصت گذشته رسیدن گذشته گیر

رنگ پریده در چه بهار آشیان کند؟

هر دم زدن یک آینه وارت زیان کند

از فعل زشت دشمن آسایش خودیم

ما را مگر به خویش حیا مهربان کند