از فعل زشت دشمن آسایش خودیم

رنگ پریده در چه بهار آشیان کند؟

خاموش باش بر در دل ورنه بی ادب

هر دم زدن یک آینه وارت زیان کند

ما را مگر به خویش حیا مهربان کند

آن شعله طینتم که پی طعمه گداز

مغزم چو شمع پرورش استخوان کند