تغییر پهلویم ستم است از هجوم درد

ما را مگر به خویش حیا مهربان کند

آن شعله طینتم که پی طعمه گداز

مغزم چو شمع پرورش استخوان کند

ترسم که بوریای مرا نیستان کند

در خاک من غبار فنا نیست پرفشان

خواب عدم کجا مژه ام را گران کند