سطری ز خون مگر سبقم را روان کند

در خاک من غبار فنا نیست پرفشان

خواب عدم کجا مژه ام را گران کند

بسمل صفت به سکته رسانیده ام ورق

باور نداشتم که غبار مرا چو صبح

دامان چیده تا به فلک نردبان کند

تمثال من چو صورت عنقا همین صداست