عالمی را الفت جسم از عدم دلگیر کرد

خانه آیینه ما بر دو کس تنگی کند

کیسه پردازان افلاس از فضولی فارغند

بی گشادی نیست گر دست هوس تنگی کند

بر قفس پرورده بیرون قفس تنگی کند

چون سحر بیدل من و هستی تعب پیراهنی

کز حیا بر خویش تا بالد نفس تنگی کند