آه ما را ربشه تخم ثریا می کند

چون شود بیحاصلی معلوم مطلب حاصل ست

حاجت ما را روا نومیدی ما می کند

گر چنین بالد هوای پر فشانیهای شوق

در شکست آرزو تعمیر آزادی گم است

بال چون بر هم خورد پرواز پیدا می کند

سنگ بر تدبیر زن ، کار کس اینجا بسته نیست