گه تغافل می تراشد گاه نیرنگ نگاه

زخم ناخن را خیال موج دریا می کند

سطر آهی تا نمایان شد دل از جا رفته است

خامه الفت نمی دانم چه انشا می کند

جلوه را آیینه ما سخت رسوا می کند

دامن مستی به آسانی نمی آید به دست

باده خونها می خورد تا نشئه پیدا می کند